Vachana 121: Aatadali Kela Hottugaledu – Think of Him Soon!

ಆಟದಲಿ ಕೆಲ ಹೊತ್ತುಗಳೆದು

ಕೂಟದಲಿ ಕೆಲ ಹೊತ್ತುಗಳೆದು

ನೋಟದಲಿ ಕೆಲ ಹೊತ್ತುಗಳೆದು

ಊಟದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಲಿಂಗವ ಕೂಡಿಹೆನೆಂಬವನೊಬ್ಬ

ಊಟ ಮಾಟ ಕೂಟದಲಿ ಕೋಟಲೆಗೊಳುತ್ತಿದ್ದೆನೆಂಬವನೊಬ್ಬ ಪೋಟ

ಇವರಿಬ್ಬರ ಬೇಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕದೆ ದಾಂಟಿ ಹೋದನು ನಮ್ಮ ಬಸವಪ್ರಿಯ ಕೂಡಲಚೆನ್ನಬಸವಣ್ಣ 

TRANSLITERATION

aaTadali kelahottugaLedu

kUTadali kela hottugaLedu

nOTadali kelahottugaLedu

UTadahottige liMgava kUDiheneMbuvanobba

UTa maaTa kUTadali kOTalegoLuttiddeneMbuvanobba pOTa
ivaribbara bETakke sikkade daaMTi hOdanu namma basavapriya kUDalacennabasavaNNa

CLICK HERE TO READ-ALONG:

http://youtu.be/6Y60g51nJI0

TRANSLATION (WORDS)

aaTadali  (in playing) kelahottugaLedu (spent some time)

kUTadali (in mingling with friends,socialize) kela hottugaLedu (spent some time)

nOTadali (indulging in looking,seeing) kelahottugaLedu (spent some time)

UTadahottige ( by eating time) liMgava ( the God) kUDiheneMbuvanobba (one says, I want to be one with)

UTa ( in eating food) maaTa (in doings)  kUTadali  (in mingling) kOTalegoLuttiddeneMbuvanobba ( I am suffering says another) pOTa (coward)

ivaribbara (of these two)  bETakke ( fancy ,wish)  sikkade (not being available)  daaMTi (beyond) hOdanu (went) namma (our) basavapriya kUDalacennabasavaNNa (Basavapriya KuDala Chennabasvanna)

TRANSLATION

Having spent some time playing,

Having spent some time mingling,

Having spent some time indulging in sights,

One says I want to be one with the God, by dinner time!

The other coward says I am suffering eating, working and mingling!

Our Basavapriya KuDala Chennabasvanna went away without heeding to the wishes of these two! 

COMMENTARY

In this Vachana Sharana Hadapada Appanna comments on how commoners spend all their lives in mundane activities, eventually get dissatisfied with them and try to reach God at the last stages of life. He says that the God will not be available for them.

We spend lot of time playing the games we like and get unlimited fun out of it. We seldom think of anything else, we seldom like anything else. We are immersed in these games.

We spend all our resources in acquiring friends and enjoying their company. Nothing else occurs to us. Our minds would not entertain any other thought!

We enjoy going places and seeing sights. We never consider it a waste of time. Nothing else makes sense to us. We are on top of the world with our mundane lives!

Eventually, all these mundane activities seem boring to us. Appanna equates this boredom to the ‘dinner time’ when we are hungry and long for becoming one with God. Some even start complaining that they are actually suffering all these activities of playing, socializing and working. Appanna calls them cowards and says that they will not be able to reach God with these last minute wishes! 

Appanna is advocating introducing Godliness to our lives early and stay with it through the life with all the respect and attention it deserves. We must make Him an important part of our life journey, and not just the eventual destination! 

It is very easy to say and very apt to feel that ‘I did it all’, ‘it is all mine’ when success comes to us. It is very easy to be immersed in our own games, social circles, sights and sounds. It takes lot of discipline to recognize that there is a super power which guides it all. The faster we get such realization in life, the easier it is to reach Him.  

  

Let us make God our companion in life’s journey!

KANNADA COMMENTARY

ಅರ್ಥ:

ಆಟದಲಿ ಕೆಲ ಹೊತ್ತುಗಳೆದು (ಆಟವಾಡುತ್ತ, ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವಿನೋದದಲ್ಲಿ, ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆದು)

ಕೂಟದಲಿ (ಬೆರೆಯುತ್ತ) ಕೆಲ ಹೊತ್ತುಗಳೆದು (ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ, ಒಡನಾಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವದರಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಸಮಯ ಕಳೆದು)

ನೋಟದಲಿ ಕೆಲ ಹೊತ್ತುಗಳೆದು (ಕಣ್ಣಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಸಮಯ ಕಳೆದು)

ಊಟದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಲಿಂಗವ ಕೂಡಿಹೆನೆಂಬವನೊಬ್ಬ (ಊಟದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಂದರೆ  ಆಟ ಕೂಟ ಮತ್ತು ನೋಟ ಗಳೆಲ್ಲ ಸಾಕಾಗಿ ಊಟದ ನೆನಪಾಗುವಂತೆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೂಡುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬ)

ಊಟ ಮಾಟ ಕೂಟದಲಿ ಕೋಟಲೆಗೊಳುತ್ತಿದ್ದೆನೆಂಬವನೊಬ್ಬ (ಊಟಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಬೆರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವವನು ಒಬ್ಬ) ಪೋಟ (ಭೀರು, ಹೇಡಿ)
ವರಿಬ್ಬರ ಬೇಟಕ್ಕೆ (ಇವರಿಬ್ಬರ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ) ಸಿಕ್ಕದೆ ದಾಂಟಿ  (ಸಿಗದೆ ದೂರ) ಹೋದನು ನಮ್ಮ ಬಸವಪ್ರಿಯ ಕೂಡಲಚೆನ್ನಬಸವಣ್ಣ (ಹೋದನು ಬಸವಪ್ರಿಯ ಕೂಡಲಚೆನ್ನಬಸವಣ್ಣ) 

ತಾತ್ಪರ್ಯ:

ಇಲ್ಲಿ ಹಡಪದ ಅಪ್ಪಣ್ಣನವರು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಸಮಯ ಕಳೆದ ರೀತಿಯಿಂದ  ಬೇಸರಗೊಂಡು ಬಾಳಿನ ಕೊನೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಅಂತಹವರಿಗೆ ದೇವರು ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  

ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಬದುಕಿನ ಕೆಲ ಸಮಯ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಆಟ ಆಡುತ್ತ, ವಿನೋದದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಆತನಿಗೆ ಆಟವನ್ನುಳಿದು ಬೇರೇನೂ ತೋಚುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಬೇರೇನೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಆಮೇಲೆ ಕೆಲ ಸಮಯ ತನ್ನ ಒಡನಾಡಿಗಳೊಡನೆ, ಪ್ರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತನ ಒಡನಾಡಿಗಳೇ ಆತನ ಸರ್ವಸ್ವವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇರೇನೂ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಏನೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲ ಸಮಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. 

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಮೇಲೆ ಊಟದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತನಿಗೆ ದೇವರ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಹಸಿವೆ ದೇಹದ  ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವ. ಬೇರೆ ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಊಟವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಊಟ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಸತ್ಯವಾದ ನಿತ್ಯ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ.  ಕೆಲವರಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಪರವಸ್ತುವಿನ ಕೊರತೆಯ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಊಟ, ಮಾಟ (ಏನೇನೋ ಮಾಡುವುದು) ಮತ್ತು ಕೂಟದಲ್ಲಿ (ಬೇಕೆನಿಸಿದವರೊಡನೆ ಬೆರೆಯುವುದು)  ಮುಳುಗಿಹೋಗಿ ಅದರಿಂದ ಕಷ್ಟಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆಯೆ ಹೊರತು ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಲಿಗೆಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು, ಅದು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ , ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವೇಚಿಸದೆ ಇರುವುದು. ಏನೇನೋ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು. ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ತನಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಲಿ ಏನು ಲಾಭವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಥವಾ ಏನು ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೂಟದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ದೃಷ್ಟಿ. ಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗುವುದು. ಮತ್ತು ಇವುಗಳಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಖವಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತ್ಮ ಬಲ ಸಾಲದೆ ಒದ್ದಾಡುವುದು. ಇಂತಹವರನ್ನು ಹೇಡಿಗಳೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಹಡಪದ ಅಪ್ಪಣ್ಣನವರು.

ಇವರಿಬ್ಬರ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆ ಪರವಸ್ತು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇವರ ಮತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದುದು ಅದು. ಇಂತಹವರಿಂದ  ಕೂಡಲಚೆನ್ನಬಸವಣ್ಣ ಬಲುದೂರವಿರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಪ್ಪಣ್ಣನವರು.

Vachana 120: Obbarobbara Samga – The company we keep

ಒಬ್ಬರೊಬ್ಬರ ಸಂಗ ಬಯಸುತಿರ್ಪವರು ನೀವು ಕೇಳಿರೋ!

ಮನಕ್ಕೆ ಮನ ತಾರ್ಕಣ್ಯವಾಗದವರ ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ?

ಬುದ್ಧಿ ಬುದ್ಧಿ ಕೂಟಸ್ಥವಾಗದವರ ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ?

ಶೀಲ ಶೀಲ ಒಂದಾಗದವರ ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ?

ಭಾವ ಭಾವ ಏಕಾರ್ಥವಾಗದವರ ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ ದುಸ್ಸಂಗವಲ್ಲದೆ?

ಇಂತಪ್ಪ ದುಸ್ಸಂಗಿಗಳ ಸಂಗ ದೋಷಕ್ಕೆ ಈಡು,

ಮುಕ್ತಿಯ ಕೇಡು ಕಂಡೆಯಾ ಅಖಂಡೇಶ್ವರಾ

TRANSLITERATION

obbarobbara saMga bayasutirpavaru nIvu kELirO!

manakke mana taarkaNyavaagadavara saMgavadEtara saMga?

buddhi buddhi kUTasthavagadavara saMgavadEtara saMga?

shIla shIla oMdaagadavara saMgavadEtara samga?

bhaava bhaava Ekaarthavaagadavara saMgavadEtara saMga dussaMgavallade?

iMtappa dussaMgigaLa saMga dOShakke IDu

muktiya kEDu kaMDeyaa akhaMDEshavaraa. 

CLICK HERE TO READ-ALONG:

http://youtu.be/UIT1atGzltM
 

TRANSLATION (WORDS)

obbarobbara (each other’s) saMga  (companionship) bayasutirpavaru (longing for)  nIvu kELirO! ( Oh! you listen)

manakke (to the other mind)  mana (one mind)  taarkaNyavaagadavara (if doesn’t help in seeing one self, if doesn’t become a mirror) saMgavadEtara saMga?(what kind of companionship it is?)

buddhi buddhi (ones’ perception, knowledge with  another’s) kUTasthavagadavara  (if doesn’t blend, intermingle) saMgavadEtara saMga? ( what kind of companionship it is ?)

shIla (one’s nature) shIla ( with the other’s nature) oMdaagadavara (if  doesn’t become one with) saMgavadEtara samga? ( what kind of companionship it is ?)

bhaava (one’s feelings, views) bhaava (with another’s feelings , views) Ekaarthavaagadavara (if don’t become one with) saMgavadEtara saMga (what kind of companionship it is ?) dussaMgavallade? (is it not bad companionship? )

iMtappa (this kind of ) dussaMgigaLa  saMga  (bad companionship) dOShakke (to error, blindness) IDu (makes way)

muktiya (of  salvation) kEDu (risk)  kaMDeyaa akhaMDEshavaraa. (you see Akhandeshvara)

TRANSLATION

Oh! You, longing for each other’s companionship, listen!
What kind of companionship is it, if one’s mind does not become a mirror to the other’s?
What kind of companionship is it, if one’s perception (knowledge) does not blend with other’s?What kind of companionship is it, if one’s nature does not become one with other’s?
What kind of companionship is it, if one’s feelings (views) do not become one with others’, Is it not bad companionship?
This kind of bad companionship leads to blindness (error) and risks the salvation, You see, Akhandeshvara!

COMMENTARY

In this Vachana Sharana Shanmukaswamy addresses the attributes of true ‘SaMga’ the companionship or company. Man is a social being. He strives and longs for the company of others. We say that the birds of the same feather flock together, implying that there must be something in common for a companionship to develop. The question then is ‘what should be the quality or attribute of this common entity?’ since we are branded by the company we keep. We are told that to sore like an Eagle, we must be in the company of Eagles.

Shanmukaswamy says that a true companionship is one in which the mind of one acts as a mirror and reflects the mind of the other. The companionship thus facilitates the view of your own mind. It enables you to introspect, analyze and shape your own mind. In a true companionship, the perceptions of all the individuals involved would be the same. They all think alike.  Their knowledge blends together. Their understanding has a common basis. In a true companionship, the natures, feelings and views of all involved merge and evolve together. Thus, a true companionship is the one that leads towards salvation and self-realization. A bad companionship on the other hand leads to blindness and downfall and takes one away from salvation.

Companionship is a must. Companionships form automatically as we work for the same company, as we travel by the same bus or subway to work daily, as we see each other in common gatherings, as we belong to the same professional society, etc. It is then up to us to develop the companionship into a fruitful one for all the individuals involved. It should be an equal partnership taking us to the common goal in the spiritual or professional path. We must examine our relationships, cultivate the common traits that aid us in the positive directions and curb the negativity. 

Let us reflect on our company we keep! 

KANNADA COMMENTARY

ಅರ್ಥ:

ಒಬ್ಬರೊಬ್ಬರ (ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ) ಸಂಗ (ಜೊತೆ) ಬಯಸುತಿರ್ಪವರು (ಬಯಸುತ್ತಿರುವ) ನೀವು ಕೇಳಿರೋ! (ನೀವು ಕೇಳಿರಿ)

ಮನಕ್ಕೆ ಮನ (ಒಂದು ಮನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮನ) ತಾರ್ಕಣ್ಯವಾಗದವರ (ಸ್ವಯಂ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಅವಕಾಶವಾಗದಿದ್ದರೆ) ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ? (ಅಂದೆಂತಹ ಸಂಗ)

ಬುದ್ಧಿ ಬುದ್ಧಿ (ಒಬ್ಬರ ಬುದ್ಧಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ)  (ಕೂಡದಿದ್ದರೆ, ಬೆರೆಯದಿದ್ದರೆ)  ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ? (ಅದೆಂತಹ ಸಂಗ ?)

ಶೀಲ ಶೀಲ (ಒಬ್ಬರ ಸ್ವಭಾವ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವಭಾವದೊಂದಿಗೆ) ಒಂದಾಗದವರ  (ಒಂದಾಗದಿದ್ದರೆ) ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ?(ಅದೆಂತಹ ಸಂಗ ?)

ಭಾವ ಭಾವ  (ಭಾವನೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು) ಏಕಾರ್ಥವಾಗದವರ (ಒಂದಾಗದವರ)  ಸಂಗವದೇತರ ಸಂಗ ದುಸ್ಸಂಗವಲ್ಲದೆ? (ಸಂಗವು ದುಸ್ಸಂಗವೇ ಅಲ್ಲವೆ?)

ಇಂತಪ್ಪ (ಹೀಗಿರುವ)  ದುಸ್ಸಂಗಿಗಳ (ಕೆಟ್ಟಸಂಗಿಗಳ)  ಸಂಗ ದೋಷಕ್ಕೆ ಈಡು, (ಜತೆಗಾರಿಕೆ ದೋಷಕ್ಕೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ)ಮುಕ್ತಿಯ  (ಮುಕ್ತಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ) ಕಂಡೆಯಾ (ನೋಡು) ಅಖಂಡೇಶ್ವರಾ 

ತಾತ್ಪರ್ಯ:

ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಷಣ್ಮುಖಸ್ವಾಮಿಗಳು ಎಂತಹವರ ಸಂಗ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಎಂತಹವರ ಸಂಗ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಮತ್ತು ಏಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ನಾವಿರುತ್ತೇವೆಯೋ ಅವರ ಪ್ರಭಾವ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಆಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಎಂತಹವರ ಸಂಗ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಆತ್ಮೊನ್ನತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂತಹವರ ಸಂಗ ಬಯಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇತರರ ಸಂಗ ಬಯಸುವುದು ಮಾನವನ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವ.  ಆದರೆ ಈ ಸಂಗ ನಮ್ಮನ್ನೇನು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಂಗ ನಮ್ಮ ಮನವನ್ನು ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಬೇಕು. ಎಂದರೆ ಅವರ ನಡತೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಆತ್ಮೊನ್ನತಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಅವಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದೆಂತಹ ಸಂಗ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಷಣ್ಮುಖ ಸ್ವಾಮಿಗಳು. ಈ ಮಾತು ಶರಣ ದಾರಿಯಲ್ಲಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇತರರು,  ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಯಾವುದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸದೆ, ತಮಗೆ ಸುಖಕೊಡುವವರ, ತಮಗಿಷ್ಟವಾದವರ ಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆತ್ಮೋನ್ನತಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿರುವವನಿಗೆ ಉನ್ನತಿಯ ಮಾರ್ಗವೇ ಮುಖ್ಯ ಹೊರತು ತನ್ನ  ಕ್ಷಣಿಕ  ಸುಖವಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ತಮ್ಮ ಸಂಗದಲ್ಲಿರುವವರ ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯದಿದ್ದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ  ಆಗಲಿ ಸಂಗದಲ್ಲಿರುವವರ ಗ್ರಹಿಕೆ ಒಂದಾಗಿರಬೇಕು. ಈ ಒಂದಾಗಿರುವಿಕೆ ಅವರನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅವರುಗಳ ಬುದ್ಧಿಯು ಬೆರೆಯದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಸಂಗದಿಂದ ಏನೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬರ ಸಂಗ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸದಾ ಪರಶೀಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಂಗದಲ್ಲಿರುವವರ ಬುದ್ಧಿಯು ಒಂದಾಗುತ್ತದೆ, ಬೆರೆಯುತ್ತದೆ.

ಶೀಲಗಳೂ  ಎಂದರೆ ಸ್ವಭಾವಗಳೂ ಒಂದಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ವಂಚನೆಯ ಸ್ವಭಾವದವನು ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸ್ವಭಾವದವನಾದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ವಭಾವದವರು ಜತೆಗೂಡಿದರೆ ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಾನಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಇಬ್ಬರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಒಂದಾಗಿರಬೇಕು. ಸಂಗದಲ್ಲಿರುವವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಾಮರಸ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಂಗದಿಂದ ಏನು ಲಾಭ. ಅಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ, ಕಲಹ, ಘರ್ಷಣೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ದುಸ್ಸಂಗವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಸತ್ಸಂಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮೊನ್ನತಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ದುಸ್ಸಂಗ, ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ದೋಷಕ್ಕೆ ಗುರಿಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವವನು  ತಾನು ಯಾರ ಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಎಂಬುದರ ಕಡೆ ಗಮನ  ಹರಿಸಬೇಕು. ಇದು ಈ ವಚನದ ತಾತ್ಪರ್ಯ.

Vachana 119: Manassu Toledu – Minding the Mind

ಮನಸ್ಸು ತೊಳೆದು ನಿರ್ಮಲವ ಮಾಡಿಪ್ಪೆನೆಂಬ ಯೋಗವೆಂತುಟೊ?

ಮನವ ಹಿಡಿದು ತಡೆದಿಹೆನೆಂಬವರ

ಮರುಳುಮಾಡಿ ಕಾಡಿತ್ತು ನೋಡಾ ಮನವು!

ಮನ ವಿಕಲ್ಪ ಜ್ಞಾನದಿಂದರಿದು,

ಅದ ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿಹೆನೆಂಬುದು ತಾನೆ  ಮನ ನೋಡಾ,

ನಮ್ಮ ಗುಹೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ಅನುವನರಿದಿಹೆನೆಂಬುವರು

ಮನವಿಲ್ಲದಿರಬೇಕು ನೋಡಾ ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯಾ.

TRANSLITERATION

manassu  toLedu nirmalava maaDippeneMba  yOgaveMtiTo?
manava hiDidu tadediheneMbavara
maruLu maaDi kaaDittu nODaa manavu!
mana vikalpa j~jaanadiMdaridu,
ada shuddha maaDiheneMbudu taane mana nODaa,
namma guhEshvara liMgada anuvanaridiheneMbavaru
manavilladirabEku nODaa  siddharaamayyaa.

CLICK HERE TO READ-ALONG:

http://youtu.be/7uWNeqmnRFU

TRANSLATION (WORDS)

manassu  ( the mind) toLedu  ( by washing) nirmalava maaDippe ( I have cleansed) neMba  (so called)  yOgaveMtiTo (what method is it?)
manava (the mind) hiDidu ( by control,)  tadediheneMbavara (those who say I have stopped it from wandering )
maruLumaaDi (by fooling)  kaaDittu (harasses , troubles)  nODaa (you see) manavu (the mind)!mana vikalpa  j~jaanadiMdaridu,(understanding by the doubtful mind)
ada (that) shuddha maaDihe (I have celansed) neMbudu  (saying) taane (that itself  is also) mana nODaa,(is the same mind you see)
namma guhEshvara liMgada (of our Lord Guheshavara)  anuvanaridiheneMbavaru (those who say we know the beauty)
manavilladirabEku (should be of without mind) nODaa  (you see) siddharaamayyaa (Siddharaamaa)

TRANSLATION 

How can I say that I have washed and cleansed my mind?

The mind fools and harasses even those who say they have controlled it and stopped it from wandering!

Understanding through the doubtful mind,

that which says I have cleansed it is that same mind, you see!

Those who say we know the beauty of our Lord Guhesvara, should be without the mind, you see Siddharaamayya! 

COMMENTARY

In this Vachana addressed to Sharana Siddharaamayya, Allama Prabhu comments on the ways of the mind. He stresses on the importance of cleansing the mind to see the Lord, while saying that the process of cleansing the mind does not come easy.

We have said that the inherent nature of the mind is to wander. Mind is a monkey on steroid in general.  It is a must to control the mind although controlling it is not easy and requires appropriate knowledge, constant awareness and effort.  

Allama Prabhu wonders how one can say he/she has washed and cleansed the mind. The mind is so dynamic that it fools and harasses even those who say they have controlled it. Indeed, in our daily lives we are subjected to all the six passions of mind (kama – desire, kroda – anger, lobha – greed, moha- delusory emotional attachment, madha – pride, maatsarya – jealousy) on a constant basis. We notice that we are being subjected to one or more of these and make every effort to get out of their influence. This freedom from passions lasts a little while and the mind reverts to the same as soon as we start feeling that we have conquered the passion and controlled or cleansed the mind. 

In general, we use the polluted mind through which we try to come up with mechanisms to cleanse the mind. How can a polluted mind cleanse itself? 

Allama Prabhu declares those who say that they know the beauty of the Lord, should have to be without a mind! He is not implying that these individuals are mindless. He is stressing that to see the Lord one must have a pure and unpolluted mind, meaning that they should have conquered all the passions of the mind. Indeed, seeing the beauty of the Lord and becoming one with the Lord are synonymous to one being the Lord. When one sheds the six passions, he/she achieves the cleanse mind and becomes the Lord. He sees the Lord in everyone and everything around him/her.

 

Let us Mind the Mind!

KANNADA COMMENTARY
 

ಅರ್ಥ:

ಮನಸ್ಸು ತೊಳೆದು (ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚೊಕ್ಕಟಗೊಳಿಸಿ) ನಿರ್ಮಲವ (ಶುದ್ಧ) ಮಾಡಿಪ್ಪೆನೆಂಬ ( ಮಾಡಿರುವೆನು ಎಂಬ) ಯೋಗವೆಂತುಟೊ? (ರೀತಿ ಎಂತಹದು)
ಮನವ ಹಿಡಿದು (ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಅಧೀನದಲ್ಲಿಟ್ಟು) ತಡೆದಿಹೆನೆಂಬವರ ( ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವವರನ್ನು)
ಮರುಳುಮಾಡಿ (ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿ) ಕಾಡಿತ್ತು ನೋಡಾ ಮನವು!(ಕಾಡಿಸಿದೆ ಮನಸ್ಸು)
ಮನ ವಿಕಲ್ಪ ಜ್ಞಾನದಿಂದರಿದು, (ಮನಸ್ಸು ಸಂದೇಹಪೂರಿತ, ದೋಷಪೂರಿತ  ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು)
ಅದ ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿಹೆನೆಂಬುದು (ಅದನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿರುವೆನು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು)  ತಾನೆ  ಮನ ನೋಡಾ,(ಕೂಡ ಮನಸ್ಸೇ ನೋಡು)
ನಮ್ಮ ಗುಹೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ಅನುವನರಿದಿಹೆನೆಂಬುವರು (ಗುಹೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ರೀತಿಯನ್ನು, ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅರಿತಿರುವೆನು ಎನ್ನುವವರು)
ಮನವಿಲ್ಲದಿರಬೇಕು ನೋಡಾ ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯಾ.(ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲದವರಾಗಿರಬೇಕು ನೋಡು ಸಿದ್ಧರಾಮ) 
 

ತಾತ್ಪರ್ಯ:

ಈ ವಚನ ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯನವರನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿದುದಾಗಿದೆ.  ಆದರೂ ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವಂತಹದು.  ಇಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳು.

ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಳೆದು ನಿರ್ಮಲ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುವವರನ್ನು ಕುರಿತು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಅದನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುವಾಗ ಏನೇನು ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನಿಸಿದರೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ತೊಳೆದು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಸೆ, ಸಿಟ್ಟು, ಅಹಂಕಾರ, ಮೋಹ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಮುಂತಾದ ಭಾವಗಳು ಮನೆ ಮಾಡಿವೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ.  ಅವುಗಳಿಂದ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವುಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ?

“ನಾನು ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಮನದಲ್ಲಿ ಆಸೆ, ಸಿಟ್ಟು, ಅಹಂಕಾರ, ಮೋಹ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಮುಂತಾದ ಭಾವಗಳು ಮೂಡದಂತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ನೋವು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಈ ಭಾವಗಳು ಮೂಡಿದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಅದುಮಿಡುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು. ಮತ್ತು ಸಂತಸಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಯಿತು ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತದೆ, ಮರುಳುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಅದುಮಿಟ್ಟಾಗ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸುಖವಾದರೂ ಆಮೇಲೆ, ಮನದಲ್ಲಿ ಆಸೆ, ಸಿಟ್ಟು, ಅಹಂಕಾರ, ಮೋಹ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಮುಂತಾದ ಭಾವಗಳು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಬಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸು ಅವು ವಶದಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ, ಆಮೇಲೆ ಅವುಗಳ ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಡುವ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವೇ ಮೊದಲು ವಿಕಲ್ಪಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇಲ್ಲ. ಶುದ್ಧವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಡುವವರು ಯಾರು. ಅದು ಕೂಡ ಮನಸ್ಸೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಸ್ವತಃ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವ ಮನಸ್ಸು ಏನನ್ನು ತಾನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ? ಯಾವುದು ಶುದ್ಧ ಯಾವುದು ಅಶುದ್ಧ ಎಂಬುದು ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ?

ಮನಸ್ಸು ಸಂದಿಗ್ಧದಲ್ಲಿದೆ. ಯಾವುದು ಸರಿ ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಮತ್ತು ಏಕೆ ಎಂಬುದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಂಡಿದೆ.  ಯಾವುದೋ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವುದು ಯಾವುದು? ಅದು ಕೂಡ ಮನಸ್ಸೇ ಅಲ್ಲವೆ. ಮತ್ತು ಅದು ಕೂಡ ಯಾವುದೋ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಅಂದ ಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ ಏನು ಉಪಯೋಗ. ಅದರಿಂದ ಶುದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದಂತಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ  ಗುಹೇಶ್ವರನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲದವರಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು.

ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಿರುವಂತಹುದು. ಈ ವಿಚಾರಗಳು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ ಎಂದರೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ. ಅಂದರೆ ಅದು ಶುದ್ಧವಾದದ್ದು. ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಗುಹೇಶ್ವರನು ಕಂಡುಬರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಮರು.

 

Vachana 118: Naanemba Ahamkaara – Ego

ನಾನೆಂಬ ಅಹಂಕಾರ ತೋರಿದಲ್ಲಿ
ಅಟಮಟ ಕುಟಿಲ ಕುಹಕವೆಂಬ ಬಿರುಗಾಳಿ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು,
ಆ ಬಿರುಗಾಳಿ ಹುಟ್ಟಲೊಡನೆ ಜ್ಞಾನಜ್ಯೋತಿ ಕೆಟ್ಟಿತ್ತು,
ಜ್ಞಾನಜ್ಯೋತಿ ಕೆಡಲೊಡನೆ ನಾ ಬಲ್ಲೆ ಬಲ್ಲಿದರೆಂಬ
ಅರುಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರು ತಾಮಸಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಸೀಮೆದಪ್ಪಿ ಕೆಟ್ಟರು ಕಾಣಾ ಗುಹೇಶ್ವರಾ.

TRANSLITERATION

naaneMba ahaMkaara tOridalli

aTamaTa kuTila kuhakaveMba birugaaLi huTTittu,

aa birugaaLi huTTaloDane j~jaanajyOti keTTittu,

j~jaanajyOti keDaloDane, naa balle ballidareMba

aruhiriyarellaru  taamasakkoLagaagi sImedappi keTTaru kaaNa guhEshvaraa.

CLICK HERE TO READ-ALONG:

http://youtu.be/LkN2TG34A0s

TRANSLATION (WORDS)

naaneMba  (called  I )  ahaMkaara (the ego) tOridalli (when  dawns, emerges)

aTamaTa ( falsehood) kuTila (cunningness) kuhakaveMba (deceitfulness)  birugaaLi (storm of ) huTTittu,(took birth)

aa (that)  birugaaLi  (storm) huTTaloDane (soon after the birth of) j~ ~jaanajyOti (the light of knowledge) keTTittu,(died, extinguished)

j~jaanajyOti (the light of knowledge)  keDaloDane (soon after extinction of) naa balle (I know) ballidareMba (so called wise men)

aruhiriyarellaru (all the knowledgeable seniors)  taamasakkoLagaagi (engulfed by the darkness) sImedappi (went beyond the limit,   lost their self ) keTTaru ( ruined)  kaaNa guhEshvaraa.(you see Guheshvara)

TRANSLATION

When the ego called ‘I’ dawned,
the storm of falsehood, cunningness and deceitfulness took birth.
Soon after the birth of that storm, the light of knowledge extinguished.
Soon after the light of knowledge extinguished,
the so called wise men and knowledgeable elders engulfed by darkness were ruined beyond the limits, you see Guhesvara!

COMMENTARY

Allama Prabhu comments on the effects of ego in this Vachana. He says that as soon as the ego or ‘I-ness’ dawns, the storm of all the bad traits such as falsehood, cunningness and deceitfulness takes birth. This storm extinguishes the light of knowledge. This in turn will ruin even the most knowledgeable individuals beyond recoverable limits.

Containment of ego has been the message of several of our previous Vachanas. It is very common that success brings up the I-ness in humans. We start feeling that ‘I did it’, ‘it is mine’, ‘only I can do it’, ‘I don’t need anybody’, ‘I am superior ‘, so on. We forget that our success is really dependent on several individuals and entities around us. Not only we forget to acknowledge it, but we also start justifying whatever we say or do is right. We lie, become cunning and do not hesitate to deceive to maintain what we have and what we want. Essentially, we will have lost our ‘light of knowledge’. Without this light, we stride in darkness and reach the limits of no return.

Some argue that ego is needed to be successful. They probably mean that knowledge, confidence, training, hard work are needed to be successful. Once successful, an extreme effort to be aware of the success and the factors contributing to it is a must for the individual to not wander away in the darkened alleys created by the ego.

Let us make an all-out effort to curb the ‘I-ness’.

KANNADA COMMENTARY

ಇದು ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳ ವಚನ.  ಅವರು, ಇಲ್ಲಿ  ಅಹಂಕಾರದ  ಪರಿಣಾಮವೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವು ತಲೆದೋರುತ್ತದೆಯೋ ಆಗ ಅವನ ನಾಶವಾಯಿತೆಂದೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. “ನಾನು” ಎಂಬ ಭಾವವು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತದೆ.  ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಅಸೀಮವಾದದ್ದು.

ಯಾವಾಗ “ನಾನು” ಎಂಬ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆಯೋ ಆಗ ಸುಳ್ಳು, ಮೋಸ, ವಂಚನೆಗಳೆಂಬ ಬಿರುಗಾಳಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಮರು.  “ನಾನು” ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಮನಸ್ಸು ಅಸತ್ಯ, ಕಪಟತೆಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತದೆ. “ನಾನು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದುದು” “ಇದು ನನ್ನದು”  “ ನಾನೇ ಸರ್ವ ಶ್ರೇಷ್ಠನು” “ನನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಯಶಸ್ಸು ಉಂಟಾದದ್ದು” “ನನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಂಪತ್ತು ಲಭ್ಯವಾದದ್ದು” ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳು ಕೇವಲ “ನನ್ನಿಂದ” ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ “ನಾನು” ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ತೋರಿದರೂ ಅದಾವುದೂ ಇತರರ ಸಹಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗದು.  ಆದ್ದರಿಂದ “ನಾನು” “ನನ್ನದು” “ನನ್ನಿಂದಲೇ” “ನಾನೇ” ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ “ನಾನು” ಎಂಬುವುದು ಎಷ್ಟು ಬಲವಾದ ಭಾವನೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ತೋರಿಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ  ತಾನೂ ಮೋಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಗಾಗುತ್ತಾನೆ ಅಲ್ಲದೆ ಇತರರಿಗೂ ಮೋಸಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಮರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ನಾನು” ತಲೆದೋರಿದರೆ ಕುಟಿಲತೆ, ಕುಹಕಗಳ ಬಿರುಗಾಳಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂದು. 

ಈ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ  ಸಿಕ್ಕು ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಜ್ಯೋತಿ ಆರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ  “ನಾನು” ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ  ದಿನೇ ದಿನೇ ಬೆಳೆದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗುತ್ತದೆ.  ಅದರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ, ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ, ಎದುರಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ಜ್ಯೋತಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಂದಿಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕು ನಂದಿಹೋದಾಗ  “ನಾನು ಬಲ್ಲೆ. ಅವರು ಬಲ್ಲವರು” ಎಂಬಂತಹ ಅರುಹಿನ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರು ತಾಮಸಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ  ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಅಹಂಕಾರ ಮನೆ ಮಾಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ  “ನಾನು” ಎಂಬುದು ಯಾರು ಅಥವಾ ಏನು ಎಂಬುದು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.  

Vachana 117: Aarike Bittida Giduvina Huva Koyidu – Who should get the credit?

ಆರಿಕೆ ಬಿತ್ತಿದ  ಗಿಡುವಿನ ಹೂವ ಕೊಯಿದು

ಊರೆಲ್ಲರೂ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಕೆರೆಯ ನೀರ ತಂದು

ನಾಡೆಲ್ಲರೂ ನೋಡಿಯೆಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತ

ಪೂಜಿಸಿದ ಪುಣ್ಯ  ಹೂವಿಗೋ? ನೀರಿಗೋ?

ನಾಡೆಲ್ಲಕ್ಕೋ? ಪೂಜಿಸಿದಾತಗೋ?

ಇದ ನಾನರಿಯೆ ನೀ ಹೇಳೆಂದ ನಂಬಿಗ ಚೌಡಯ್ಯ

TRANSLITERATION

aarike bittida giDuvina hUva koyidu

UrellarU kaTTisida kereya nIra taMdu

naaDellarU nODiyeMdu poojisutta

poojisida puNya hUvigO? nIrigO?

naaDellakkO? poojisidaatagO?

ida naanariye nI hELeMda naMbiga couDayya

CLICK HERE TO READ-ALONG:

http://youtu.be/2H2RtkmN-Vs

TRANSLATION (WORDS)

aarike (by some body) bittida (sowed)  giDuvina (of a plant) hUva (flowers) koyidu (plucking)

UrellarU (all the people in the town)  kaTTisida (built by) kereya  (of the lake) nIra (water)  taMdu (bringing)

naaDellarU (all people of the town) nODiyeMdu (showing it to) poojisutta (worshipping)

poojisida (worship)  puNya (good deed of, credit)  hUvigO (is it for the flower)? nIrigO (is it for the water)?

naaDellakkO (to the people of the town)? poojisidaatagO (is it to the person who worships)?

ida (this) naanariye (I don’t understand) nI (you) hELeMdanaMbiga couDayya (say it, says Anbiga Choudayy

TRANSLATION

Plucking flowers from the plant sowed by others,

Bringing water from the lake built by all the people in the town,

Worshipping, showing off to all the people in the town,

Does the merit of such worship go to the flower? To the water?

To the people in the town? To the person who worships?

I don’t understand this, please tell me! says Ambigara Choudayya!

COMMENTARY

In this Vachana, Sharana Ambigara Chaudayya tries to drive home how we insert ‘I and mine’ into everything we do and do not realize that everything we have really belongs to someone else, in particular to that ultimate truth, called God. He uses the rituals used in worshipping as examples.

We pluck flowers from the plants sowed by others for our worship. Granted that we use our physical capability to go to the plant, pluck the flowers. It might very well be we will have paid for those flowers. We earned the money we paid. But, from where does the earning power comes to us? As we continue this line of thinking, it becomes obvious that whatever the merit we receive due to the worship with those flowers, really belongs to a whole host of entities, ultimately to the creator of them, the super soul.

We can extend the above logic to the water we use in the worship. The water comes from the lakes built by others. We invite the whole town to come and witness our worshipping. The merit we aspire to receive from this worship truly must be shared among all the individuals and entities contributing to the worship. Yet, we say that ‘we did it’ and ‘it is mine’.

Ambigara Chaudayya is essentially advocating getting rid of the ‘I’ in what we do and developing the humility to realize that everything we have belongs to Him. The worship conducted with such selfless, humble ways is the true worship. Gaining such humility and defeating the ‘ego’ is the true worship and its merit.

Chaudayya is not commenting whether the ritualistic worship is good or bad. It is OK if one is comfortable in going through the rituals and they provide the environment and mindset to be with Him. It is important though to realize what we are doing and what we are using and appreciate to whom the credit should belong!

Let us develop the utmost humility and conquer the ‘I-ness’!

KANNADA COMMENTARY

ಲೋಕದ ಜನರು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡು  ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರು.

ಯಾರೋ ಬಿತ್ತಿದ ಗಿಡದ ಹೂವನ್ನು ಕೊಯ್ದು ತರುವರು ಜನರು ಪೂಜೆಗಾಗಿ. ಊರವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಕೆರೆಯ ನೀರನ್ನು ತರುವರು ದೇವರ ಮಜ್ಜನಕ್ಕಾಗಿ. ಮತ್ತು ನಾಡಿನವರೆಲ್ಲ ನೋಡಲೆಂದು ಆಡಂಬರದಿಂದ ಪೂಜಿಸುವರು, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಲಭ್ಯವಾಗುವ ಪುಣ್ಯದ ಫಲ ಹೂವಿನ ಗಿಡಕ್ಕೋ? ಕೆರೆಯ ನೀರಿಗೋ? ಊರಿನ ಜನರಿಗೋ? ಅಥವಾ ಪೂಜಿಸಿದಾತನಿಗೋ? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಚೌಡಯ್ಯನವರು.

ಶ್ರಮಪಟ್ಟವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಫಲ ಸಿಗಬೇಕಾದದ್ದು ನ್ಯಾಯ. ಶ್ರಮಪಡುವವರು ಒಬ್ಬರು,  ಫಲ ಪಡೆಯುವವರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಆದರೆ ಹೇಗೆ? ಅದು ನ್ಯಾಯವೂ ಅಲ್ಲ.  ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಹೂವಿನ ಗಿಡದ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳಸಿದವರಾರೋ ತಿಳಿಯದು. ಆ ಗಿಡದ ಹೂವನ್ನು ತನ್ನದೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಸರಿಯೆ? ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇನು?  ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೆರೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ ಚೌಡಯ್ಯನವರು. ಊರವರೆಲ್ಲರೂ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಕೆರೆಯ ನೀರನ್ನು ತಂದು ಪೂಜಿಸಿವುದರಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನದೆನ್ನುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ಮನಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಪೂಜೆಗೆ ಬರುವಂತಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮಹತ್ವವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬಾಹ್ಯ ಪೂಜೆ ನೋಡುವವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತಾನು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದುದು ಎನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರದ ಭಾವ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೆ.

ಇಂತಹ ಆಡಂಬರದ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಪುಣ್ಯವೇನಾದರು ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುವುದಿದ್ದರೆ ಅದು ಹೂವಿನ ಗಿಡ ಬೆಳೆಸಿದವರಿಗೋ? ಇಲ್ಲವೆ, ಕೆರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದವರಿಗೋ? ಅಥವಾ, ಪೂಜಿಸಿದವನಿಗೋ? ಯಾರಿಗೆ? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಚೌಡಯ್ಯನವರು. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರ ತನಗೆ  ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ತಿಳದವನಾದ “ನೀನು” (ಪೂಜಿಸುವವನು)   ಹೇಳು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಭಕ್ತನು ತಾನು ಸ್ವತಃ ಶ್ರಮ ಪಡಬೇಕು, ದೇವರಿಗೆ “ತನ್ನ”ದೇನಾದರೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು, ಎನ್ನುವುದರ ಕಡೆ, ಹಾಗೂ, ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಭಕ್ತನಿಗೆ ತನ್ನದೆನ್ನುವುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದರ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಜಾಣ್ಮೆ ಅವರದ್ದು. 

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೆನ್ನುವುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗ ನಾನು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಹೂಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವಂತಹ ಅಹಂಕಾರದ ಭಾವನೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಅಳಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ.

Vachana 116: Kudiyuva Neerennabahude – Indulgent

 

ಕುಡಿಯುವ ನೀರೆನ್ನಬಹುದೆ ಹುಡುಕುನೀರಲ್ಲದ್ದುವಾಗ?

ಆಡುವ ಕಿಚ್ಚೆನ್ನಬಹುದೆ ಮನೆಯ ಸುಡುವಾಗ?

ಒಡಲು ತನ್ನದೆನ್ನಬಹುದೆ ಪುಣ್ಯ ಪಾಪವನುಂಬಾಗ?

ಒಡಲಜೀವ ತನ್ನದೆನ್ನಬಹುದೆ ಇಕ್ಕಿ ಹೋಹಾಗ?

ಇವನೊಡನೆ ಬಡಿದು ಕಳೆ ಎಂದಾತ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯ,

TRANSLITERATION

kuDiyuva nIrennabahude huDukunIralladduvaaga?

aaDuva kiccennabahude maneya suDuvaaga?

oDalu tannadennabahude puNya paapavanuMbaaga?

oDala jIva tannadennabahude ikki hOhaaga?

ivanoDane baDidu kale eMdaata aMbigara couDayya.

CLICK HERE TO READ-ALONG:

http://youtu.be/exRQfrIPFTc

TRANSLATION (WORDS)

kuDiyuva (drinking)  nIrennabahude (can one say it is just water?) huDuku (hot water)nIralladduvaaga (while drowning)?

aaDuva (negligible, harmless) kiccennabahude (can one say it fire?) maneya suDuvaaga (while it is burning the house)?

oDalu (stomach) tannadennabahude (can one say it is my?)  puNya paapavanuMbaaga (while eating good and bad, doing good  and bad deeds)?

oDala jIva (my life)  tannadennabahude (can one call one’s own ?) ikki hOhaaga (while going leaving the body behind)?

Ivanu (these) oDane (immediately) baDidu kale (shake them away, get rid of) eMdaata (said) aMbigara couDayya (Ambigara Choudayya).

 

TRANSLATION

Can one say ‘it is just drinking water’ while drowning in hot water?

Can one say ‘it is just a harmless fire’ while it is burning the house?

Can one say ‘it is just my stomach’ while eating good and bad (i.e. performing good and bad deeds)?

Can one say ‘it is my own life’ while it is abandoning the body and going away?

Get rid of these (attachments) immediately said Ambigara Choudayya.

COMMENTARY

In this Vachana, Sharana Ambigara Choudayya examines our ways of life to impress on how we go wrong. He uses four examples to show how we forego the true happiness when consumed by trivial aspects in life.

Water is an important part of our lives. We cannot live without water. It has become fashionable to hold a bottle of water all through the day. It is a must for our lives. But, can we ignore its destructive power when we are drowning in hot water saying that it is ‘just drinking water’? In small (appropriate) volume water saves our lives; as a flood it kills us. Realization of these extremes of its power is a must! 

Fire can bring us a lot of enjoyment when it is small and utilitarian. It keeps us warm, cooks our food, lights our nights and is indispensable. But, can we ignore its power saying that ‘it is just a fire’ while it is burning the house? It is important to take precautions to make sure that we are not burnt by it. 

We stomach sour and sweet dishes. We enjoy both types in appropriate quantities. A heavy Indulgent in either kind brings us pain. So are the good and bad deeds we perform in our lives. 

Can we hold on to our ‘life’ when the body is taking its last breath? It is certainly beyond our control. If so, why make an all-out effort to stop it?   

Ambigara Choudayya urges us to be mindful of what we do and what we have. Use them at the level appropriate to their utility and make sure we are not consumed by them.   

 

Let us be ‘appropriate’, not ‘over indulgent’!

KANNADA COMMENTARY

ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನರಿವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿಕೊಡುವ ವಚನವಿದು. ಸೂಕ್ತವಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಾವು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳೆಂದುಕೊಂಡವುಗಳು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸುಖವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರು. 

“ಕುಡಿಯುವ ನೀರೆನ್ನಬಹುದೆ ಹುಡುಕುನೀರಲ್ಲದ್ದುವಾಗ?” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀರು ಜೀವಿಗೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕೇ ಅಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ  ನೀರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಆ ನೀರು ಬಿಸಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ “ಅದು ಕುಡಿಯುವ ನೀರು” ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮುಳುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  

“ಆಡುವ ಕಿಚ್ಚೆನ್ನಬಹುದೆ ಮನೆಯ ಸುಡುವಾಗ?” ಆಟ ಆಡುವ ಮಕ್ಕಳು ಯಾರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯುಂಟುಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅದೇ ರೀತಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಉರಿಯುವ ಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಅಪಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದನಂತರ ಅದು ತಾನಾಗಿಯೇ ಆರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯನ್ನೇ ಸುಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ಆಡುವ ಕಿಚ್ಚು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಸರಿಯೆ? ಹಾಗೆಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನೇ ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ನಮಗೇ ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. 

“ಒಡಲು ತನ್ನದೆನ್ನಬಹುದೆ ಪುಣ್ಯಪಾಪವನುಂಬಾಗ?” ಹೊಟ್ಟೆ ನನ್ನದು ನಾನು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನೂ

ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೂ ಬೇಕಾದಹಾಗೆ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಒಳ್ಳೆಯದಾದರೂ ಆಗಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾದರೂ ಆಗಲಿ ನನ್ನಿಷ್ಟಬಂದಂತೆ ನಾನು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನಬಹುದೆ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಕಷ್ಟಕ್ಕೊಳಗಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  

“ಒಡಲ ಜೀವ ತನ್ನದೆನ್ನಬಹುದೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಹಾಗ?” ಜೀವವು ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ “ಈ ಜೀವ ನನ್ನದು ನಾನು ಬಿಡಲಾರೆ” ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಅದು ಹೇಗಾದರೂ ಹೋಗಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. 

ತಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದವುಗಳು, ಅನಿವಾರ್ಯವಾದವುಗಳು, ತನ್ನದೇ ಆಗಿರುವವಂತಹವುಗಳು ಎಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಅವುಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಅವುಗಳನ್ನು ಆಯಾ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲದಿರೆ ಅವು ನಮ್ಮನ್ನೇ ನುಂಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನುಂಗಲು ಬಂದಾಗ “ಬಡಿದು ಕಳೆ” ಎನ್ನುತ್ತ್ತಾರೆ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರು.

ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?

ನಮಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ  ಅನಿವಾರ್ಯವಾದವುಗಳು, ಪ್ರಿಯವಾದವುಗಳು, ಆಕರ್ಷಕವಾದವುಗಳು, ನಮ್ಮವು ಎಂದು ಭ್ರಮೆಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಹವು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿರುವವು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ; ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ, ಹವ್ಯಾಸ, ಮನೋರಂಜನೆಯ ಉಪಾಯಗಳು, ನಾನಾ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು, ಪರಂಪರಾಗತ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ. ಇವುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಗಳಂತೆ ತೋರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು “ಕೇವಲ” ಎನ್ನುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅವು ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. 

ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. 

ಅವು ನಿತ್ಯ ಸುಖಕೊಡುವವಲ್ಲ. ಅವು ಕೊಡುವ ಸುಖಕ್ಕೆ ಕೊನೆ ಎಂಬುದು ಇದೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಅವೆಲ್ಲ ಬಲು ಸುಖಕರವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವು ತಮ್ಮ ಆಕರ್ಷಣೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸು ಅವುಗಳಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲದಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅರಿತುಕೊಂಡು ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರು.