Vachana 163: Aj~jaanaveMba kattale – The darkness called ignorance

VACHANA IN KANNADA

ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತ್ತಯ್ಯ ಜಗವೆಲ್ಲವ

ಅಂಧಕಾರದ ಗುಹೆಯೊಳಗಿದ್ದವರಂತೆ ಇದ್ದರಯ್ಯ ಜೀವರೆಲ್ಲ
ಹೊಲಬುದಪ್ಪಿ ತಿಳಿವಿಲ್ಲದೆ ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಯ್ಯ ಅಡವಿಯ ಹೊಕ್ಕ ಶಿಶುವಿನಂತೆ
ನಿಜಗುರು ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗೇಶ್ವರಾ ನಿಮ್ಮ ಕರುಣವಾಗದನ್ನಕ್ಕ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರಯ್ಯ  ಹೊಲಬನರಿಯದೆ.

TRANSLITERATION

aj~jaanaveMba kattale aavarisittaya  jagavellava

aMdhakaarada guheyoLagiddavaraMte iddarayya jIvarella
holabugdappi tiLivillade kaLavaLagoLLutiddarayya aDaviya hokka shishuvinamte
nijaguru svataMtra siddhaliMgaEshvaraa nimma karuNavaagadannakka baLaluttiddarayya holabaariyade.

CLICK HERE FOR A RECITATION

http://youtu.be/PH6cgwhswfs

TRANSLATION (WORDS)

aj~jaanaveMba  kattale  (the darkness called ignorance) aavarisittaya (has covered)  jagavellava (the entire world)

aMdhakaarada guheyoLagiddavaraMte (as though living in  the cave of darkness ) iddarayya (are living) jIvarella  (all beings)
holabugdappi  (lost the way) tiLivillade (not knowing)  kaLavaLagoLLutiddarayya (are worried)  aDaviya (forest) hokka  (entered) shishuvinamte (like a baby)
nijaguru svataMtra siddhaliMgaEshvaraa  (Nijaguru Svatatantra  Siddhalingeshvara) nimma (your) karuNavaagadannakka   (until  your blessing)  baLaluttiddarayya (are getting exausted)  holabaariyade (not knowing the way  out)

VACHANA IN ENGLISH

The darkness called ignorance has covered the entire world, Sir!

All beings are there as though living in the cave of darkness, Sir!
Have lost the way, not knowing and are worried, like a child entering a forest!
Nijaguru Svatantra Siddalingesvara, they are exhausted not knowing the way out, until your blessing comes through!

COMMENTARY

This Vachana from Thontada Siddalinga Sharanaru depicts the state of ignorance one lives in until the awareness and blessings of the Divine   set in.

The darkness called ignorance has covered the entire world. People are living in this cave of darkness. Caves are typically dark. But, the cave referred to here is the cave of darkness, meaning that the ignorance has completely taken the individual over. The individual has lost the way, is worried just like a child entering a dense forest. This state of ignorance, tiredness and exhaustion continues unless His blessing comes through and the awareness sets in.
The mundane world has given us all the comforts we sought. We are immersed in this world believing that this is the ultimate. We enjoy our successes. We forget that the failure shadows success, and the happiness and sorrow are the two faces of the coin. We enjoy successes. We go down to dumps when failure hits. The key to take success and failure with equal stride is a keen understanding and awareness of what is most important in life. His blessing comes through when we start questioning our state of living and develop the awareness of what is permanent and what is not, and strive towards the bliss that is within us, i.e.  the realization of the Self.

Let us move past the mundane, to the divine!

KANNADA COMMENTARY

ಅರ್ಥ:

ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ  ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತ್ತಯ್ಯ ಜಗವೆಲ್ಲವ  (ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಕತ್ತಲೆ ಈ ಜಗವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಆವರಿಸಿದೆ)

ಅಂಧಕಾರದ (ಕತ್ತಲೆಯ)  ಗುಹೆಯೊಳಗಿದ್ದವರಂತೆ ಇದ್ದರಯ್ಯ ಜೀವರೆಲ್ಲ (ಜೀವರು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ)
ಹೊಲಬುದಪ್ಪಿ (ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ)  ತಿಳಿವಿಲ್ಲದೆ (ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ) ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಯ್ಯ (ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ)  ಅಡವಿಯ ಹೊಕ್ಕ ಶಿಶುವಿನಂತೆ  (ಅಡವಿಯೊಅಳ್ಗೆ ಹೋಗಿ  ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ  ಮಗಿವಿನಂತೆ)
ನಿಜಗುರು ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗೇಶ್ವರಾ ನಿಮ್ಮ ಕರುಣವಾಗದನ್ನಕ್ಕ (ನಿಮ್ಮ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದೆ)  ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರಯ್ಯ (ಆಯಾಸಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ)  ಹೊಲಬನರಿಯದೆ (ದಾರಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ).

ತಾತ್ಪರ್ಯ:

ಇದು ತೋಂಟದ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗರ ವಚನ. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ನರಳುವವರು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಏಕೆ ಕೋಟಲೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 

ಈ ಜಗದ ಜನರಿಗೆ ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದೆ. ಆ ಅಜ್ಞಾನ,  ಕತ್ತಲೆಯ  ಗುಹೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕತ್ತಲೆಯಂತೆ ಗಾಢವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲೇ ಕತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲ, ಕತ್ತಲೆಯ ಗುಹೆಯಾಗಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಗಾಢವಾದ ಕತ್ತಲೆಯಿರಬಹುದು? ಕೇವಲ ಕತ್ತಲೆಯೇ ತುಂಬಿರುವ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವರು  ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಎತ್ತ ಹೋಗುವುದು ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ  ಶಿಶುವು ಹೇಗೋ ಅಡವಿಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ದಾರಿ ತಿಳಿಯದೆ ಏನೂ ಮಾಡಲರಿಯದೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ದೇವರ ಕರುಣೆ ಈ ಜೀವರಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವವರೆಗೂ ಅವರು ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. 

ಜೀವರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳ ಪಾಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಆಶೆಗಳ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ, ಕತ್ತಲೆಯ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು  ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ತುಂಬಿರುವ ಕಾರಣ ಹೊರಬರಲು ದಾರಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಕತ್ತಲೆ ಅಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಲೆ. ಆ ಕತ್ತಲೆ ದೇವರ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ದೂರಾಗಲಾರದು. ದೇವರ ಕರುಣೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ಜೀವನು ಹಾಗೇ ಇರುತ್ತಾನೆ.  

ದೇವರ ಕರುಣೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ಅಂದರೆ ಏನು ಅರ್ಥ?  

ಜೀವನು ಯಾವಾಗ , ತಾನು,  ಎಲ್ಲಿ, ಏಕೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡುದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಆ ಕರುಣೆಯುಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ದೇವರ ಕರುಣೆ ಅಥವಾ ಬೆಳಕು. ಆ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗು ಕಾಯಬೇಕು. 

Vachana 162: Meruva Saarida Kaage - The crow that climbed the Golden mountain

VACHANA IN KANNADA

ಮೇರುವ ಸಾರಿದ ಕಾಗೆ ಹೊಂಬಣ್ಣ ವಾಗದಿದ್ದಡೆ
ಆ ಮೇರುವಿಂದತ್ತಣ ಹುಲುಮೊರಡಿಯೆ ಸಾಲದೆ?

ದೇವಾ ನಿಮ್ಮ ಪೂಜಿಸಿ ಧಾವತಿಗೊಂಬಡೆ
ಆ ಧಾವತಿಯಿಂದ ಮುನ್ನಿನ ವಿಧಿ(ಯೇ) ಸಾಲದೆ?
ಗುಹೇಶ್ವರಾ ನಿಮ್ಮ ಪೂಜಿಸಿ ಸಾವಡೆ
ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹೊರಗಣ ಜವನೇ ಸಾಲದೆ?

TRANSLITERATION

mEruva saarida kaage hoMbaNNavaagadiddaDE

A mEruviniMdattaNa hulumoraDiye saalade?
dEvaa nimma poojisi dhaavatigoMbaDe
aa dhaavatiyiMda munnina vidhiyE saalade?
guhEshvaraa nimmapoojisi saavaDe
nimmiMda horagaNa javanE saalade?

CLICK HERE FOR A RECITATION

 
http://youtu.be/3FrExH1Kd3A

 TRANSLATION (WORDS)

mEruva  (Meru is  the name of a  golden mountain) saarida (scaled)  kaage (crow) hoMbaNNavaagadiddaDE (if does not become golden)

A mEruviniMdattaNa  (from that golden mountain)  hulumoraDiye saalade? (isn’t a prairie good  enough)
dEvaa (God)  nimma poojisi  (after worshipping you) dhaavatigoMbaDe  (if one gets exhausted)
aa dhaavatiyiMda (than that exhaustion)  munnina (earlier)  vidhiyE (state) saalade? ( isn’t good enough?)
guhEshvaraa  (Guheshvara)  nimmapoojisi  (by worshiping you)  saavaDe (if one  dies)
nimmiMda  (than you)  horagaNa (outside)  javanE  (mortal life)    saalade? (isn’t good enough?)

 VACHANA IN ENGLISH

If the crow does not become golden after scaling Meru (the golden mountain),
Isn’t the prairie next to the golden mountain good enough?
Oh God! If after worshipping you one gets exhausted,
The state earlier isn’t good enough than that exhaustion?
Guhesvara! If one dies even after worshipping you,
Isn’t the mortal life outside than you, good enough?

 COMMENTARY

We make elaborate efforts to achieve great things. We spend money, time and other resources to reach the top. Allama Prabhu questions “ if after all those efforts and spending of resources, if one does not achieve what was to be achieved, is it not better to be where one was?”

Meru is a hypothetical golden mountain. It requires great effort to scale it. Only the strongest and firm willed can scale it. The one who scales it turns golden, as the legend has it. The crow is naturally dark. It makes every effort to reach the top of the golden mountain; yet, it does not become golden. If that is the case, is it not better for it to stay in the prairie where it was?

If the result of worshipping God is just exhaustion, what good is it? Is it not better to be in the state one was rather than spending all the efforts to worship?

If one dies, even after worshipping Guhesvara, is it not better to stay in the mortal world where one was before?

Allama Prabhu is not advocating giving up and not trying to scale to the top. He is advocating internalizing what one sets out to do and be one hundred percent in it. Only then, it is worthwhile to embark on the journey to the top.
Ritualistic moves of worshipping God does not take one to God. They only result in exhaustion.

"If one dies even after worshipping Guhesvara" means that one should conquer death by worshipping Guhesvara, the God. But, one cannot escape from physical death. Worshipping thus implies understanding one's self and staying above the spiral of birth and death. This requires an understanding of how one has become the slave of senses, how to get out of their influences and achieve equanimity. Once this achieved, the ups and downs of mortal world do not matter. That is the freedom from death. Worshipping Guhesvara (God) is being an ardent devotee and a serious traveler making the spiritual journey to reach Him and to realize the Self. Only when self-realization sets in, one achieves the state of supreme bliss, the non-death! A self-realized individual does not face the mortal death. He is above the life and death, and up and down spirals.   That should be the goal for scaling the golden mountain – to become golden within!

Let us devote ourselves to reach that golden mountain top within us!

 KANNADA COMMENTARY

ಅರ್ಥ:

ಮೇರುವ ಸಾರಿದ (ಮೇರು ಎಂಬ ಚಿನ್ನದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋದ)  ಕಾಗೆ ಹೊಂಬಣ್ಣ ವಾಗದಿದ್ದಡೆ  (ಕಾಗೆ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಪಡೆಯದಿದ್ದರೆ)

ಆ ಮೇರುವಿಂದತ್ತಣ  (ಆ ಚಿನ್ನದ  ಬೆಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ )  ಹುಲುಮೊರಡಿಯೆ ಸಾಲದೆ? (ಹುಲ್ಲಿಗಾವಲೇ ಸಾಕು ಅಲ್ಲವೆ?)
ದೇವಾ ನಿಮ್ಮ ಪೂಜಿಸಿ ಧಾವತಿಗೊಂಬಡೆ (ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಶ್ರಮ, ದಣಿವು ಆಗುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ)
ಆ ಧಾವತಿಯಿಂದ ಮುನ್ನಿನ ವಿಧಿ(ಯೇ) ಸಾಲದೆ? (ಆ ಶ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಇದ್ದ ಹಾಗಿರುವುದೇ ಸಾಕಲ್ಲವೆ?)
ಗುಹೇಶ್ವರಾ ನಿಮ್ಮ ಪೂಜಿಸಿ ಸಾವಡೆ (ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿಯೂ  ಸಾವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವ  ಹಾಗಿದ್ದರೆ)
ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹೊರಗಣ ಜವನೇ ಸಾಲದೆ?  (ಗುಹೇಶ್ವರನಿಗಿಂತ ಹೊರಗಣ ಮರ್ತ್ಯಜೀವನ ಸಾಕಲ್ಲವೆ?)

 ತಾತ್ಪರ್ಯ:

ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಮರು  ವಿಶೇಷವಾದದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ವಿಶೇಷ  ಫಲ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಬೇಕು? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಮೇರು ಪರ್ವತವು ಚಿನ್ನದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವರು ಚಿನ್ನದಂತಾಗದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕಾಗೆಯ ಬಣ್ಣ  ಕಪ್ಪು. ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಕಾಗೆ ಮೇರು ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಯೂ ಕಪ್ಪಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವಂತಿದ್ದರೆ  ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಮೇರು ಪರ್ವತ ಚಿನ್ನದ್ದು ಎನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆಯೆ? ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವರಿಗೆ ಅದರ ಗುಣ ಬರದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ವ್ಯರ್ಥ. ಕಾಗೆ  ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಮೇರು ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಬದಲು ಹುಲ್ಲುಮೊರಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುವುದೇ ಸರಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅದು ಏನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ  ಮತ್ತು ಏನನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರೂ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದು  ಮನಃ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ. ಆದರೆ ದೇವರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿ ದಣಿವಾಗುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ  ಆ ಪೂಜೆಯಿಂದ  ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಪೂಜಿಸಿ ದಣಿವಿನಿಂದ ಕಷ್ಟಪಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುನ್ನಿನ ಹಾಗೇ ಇರುವುದು ಲೇಸಲ್ಲವೆ? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಮರು.

ಕೊನೆಗೆ ಅಲ್ಲಮರು, “ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ಮೇಲೆಯೂ ಸಾವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ  ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿವುದರಿಂದ ವಿಶೇಷ ಲಾಭವೇನು? ಆತನ ಬದಲು ಹೊರಗಿನ  ಮರ್ತ್ಯಜೀವನ ಸಾಕಲ್ಲವೆ?” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಸಾವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವ ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೆ? ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಅರಿಯುವುದು. ಅಂದರೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ? ತಾನು ಹೇಗೆ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದೇನೆ? ತಾನು ಹೇಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಆ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುವುದು.  ಅದೇ ಬಿಡುಗಡೆ. ಅದೇ ಸಾವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗದಿರುವುದು.  ಗುಹೇಶ್ವರನ ನಿಜವಾದ ಪೂಜೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಾವಿನಿಂದ  ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗದಿದ್ದಾಗ ಅಂದರೆ ಸಾವಿನಿಂದ  ಬಿಡುಗಡೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು  ಪೂಜಿಸಿ ಫಲವೇನು? ಅದರ ಬದಲು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಬಹುದು.

ಮೇರು ಪರ್ವತವು  ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ಮೈಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಾತ್ರದಿಂದ  ಅದರ ಗುಣ ಯಾರಿಗೂ ಬರಿವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತನನ್ನು ಮನಸಾ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಸಾವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು. ಹಾಗಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅಂದರೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಗುಹೇಶ್ವರನೇ ಏಕೆ ಬೇಕು? ಯಾರನ್ನೂ ಅಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಮರು.

ಜನರು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ  ಒಳ್ಳೆಯತನಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದವನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಲಾಭವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಹತ್ತಿರವಿರುವುದರಿಂದ  ನಮಗೆ  ಅವರ ಗುಣ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಒಳಗು ಬದಲಾಗಬೇಕು,  ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಈ ವಚನ.

 

 

Vachana 161: Totava Bittidaremmavaru - They planted the Garden!

VACHANA IN KANNADA

ತೋಟವ ಬಿತ್ತಿದರೆಮ್ಮವರು, ಕಾಹ ಕೊಟ್ಟರು ಜವನವರು,
ನಿತ್ಯವಲ್ಲದ ಸಂಸಾರ ವೃಥಾ ಹೋಯಿತ್ತಲ್ಲಾ!
ಗುಹೇಶ್ವರನಿಕ್ಕಿದ ಕಿಚ್ಚು  ಹೊತ್ತಿಕ್ಕಲುಂಟು ಅಟ್ಟುಣಲಿಲ್ಲ

TRANSLITERATION

tOTava bittidaremmavaru, kaahakoTTaru javanavaru
nityvallada saMsaaravRuthaahOyittallaa!
guhEshvaranikkida kiccu hottikkaluMTu aTTuNalilla.

CLICK HERE FOR A RECITATION

http://youtu.be/qhqx0uf44h0

TRANSLATION (WORDS)

tOTava (garden) bittidaru (planted) emmavaru, (our people, referring to the creators – Shiva and Shakti)  kaaha (protection)   koTTaru  (gave  - gaurded)  javanavaru (people of Yama the God of death – referring to Kaala or time, and karma, the mortal duties)

nityvallada (mortal, impermanent)  samsara (world)   vRuthaah (wasted) Oyittallaa! (went)
guhEshvaranikkida (given by Guheshvara)  kiccu (fire)  hottikkaluMTu  (is only to light) aTTuNalilla.(did not cook and eat)

VACHANA IN ENGLISH

Our people planted the garden; the God of death protected (constrained) it
The mortal world went waste!
The fire given by Guhesvara was used only to light, did not cook and eat.

COMMENTARY

This Vachana from Allama Prabhu reinforces the concepts portrayed by the last few Vachanas, as to how the inherent awareness is clouded by the mortal world.

Our people planted the garden. The people referred to are Shiva (Purusha) and Shakti (Maya, Prakruti). Shiva creates us and Shakti covers us with Maya. We are the plants in the garden.

The garden is constrained or protected by the God of death. We are forced to participate in activities of the mortal world. The death brings an end to the life of plants in this garden. These two aspects are termed karma (mortal influences and consequences) and kaala (the time). We get immersed in the ups and downs of life.  Our life goes to waste not realizing the impermanence of this world.

The fire (awareness) was given to us by Guhesvara (God). We utilized it to certain extent (just to light), but did not utilize it in preparing the grand meal and eating it. The grand meal here is the realization of the self.

Essentially, the illusion that Maya threw at us engulfed the fire or spark of awareness that was inherently in us and made us unaware of what we could have been!

Let us realize the potential inherent in us!

KANNADA COMMENTARY

ತೋಟವ ಬಿತ್ತಿದರೆಮ್ಮವರು,  (ನಮ್ಮವರು ಈ ದೇಹಗಳೆಂಬ ತೋಟವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದರು) ಕಾಹ ಕೊಟ್ಟರು (ಕಾವಲು ಕೊಟ್ಟರು) ಜವನವರು,(ಮೃತ್ಯುವಿನವರು. ಯಮರಾಯನು)
ನಿತ್ಯವಲ್ಲದ ಸಂಸಾರ (ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲದ ಈ ಸಂಸಾರ)  ವೃಥಾ ಹೋಯಿತ್ತಲ್ಲಾ!(ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಯಿತ್ತಲ್ಲ)
ಗುಹೇಶ್ವರನಿಕ್ಕಿದ ಕಿಚ್ಚು  (ಗುಹೇಶ್ವರನು ಕೊಟ್ಟ ಜ್ಞಾನವು)  ಹೊತ್ತಿಕ್ಕಲುಂಟು (ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು) ಅಟ್ಟುಣಲಿಲ್ಲ (ಅದರಿಂದ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಆಗದೆ ಉಳಿಯಿತು)

ತಾತ್ಪರ್ಯ:

ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಮರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕು ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
“ತೋಟವ ಬಿತ್ತಿದವರೆಮ್ಮವರು” ಎಂದರೆ  ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲರಾದ ಶಿವ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯರು ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷರು ತೋಟವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಅಂದರೆ ಅವರಿಂದಲೇ ಜೀವಗಳು ಜನ್ಮವೆತ್ತಿದವು. ಅವರಿಂದಲೇ ಈ ದೇಹಗಳು ಉಂಟಾದವು.ಆ ದೇಹಗಳನ್ನು “ಕಾಹಕೊಟ್ಟರು ಜವನವರು”.  ಅಂದರೆ ಆ ದೇಹಗಳನ್ನು ಜವನು ತನ್ನ ಅಂಕಿತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.  ಯಮನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡನು. ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲ ದೇಹಗಳೂ ಯಮನಿಗೆ ವಶವಾಗಿ ಮರಣಹೊಂದುತ್ತವೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ದೇಹಗಳು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಅಳಿದುಹೋಗುವಂತಹವು. ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವವು ಈ ಮಧ್ಯೆ ವಿಷಯ ಭೋಗದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತದೆ. ವಿಷಯಭೋಗದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಜನ್ಮ ತಾಳುವಾಗ ಗುಹೇಶ್ವರನು ಅದರಲ್ಲಿ  ಹೊತ್ತಿಟ್ಟ ಜ್ಞಾನದ ಕಿಚ್ಚು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಆ ಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಉಣಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಅದು ಪರಿಪಕ್ವಗೊಂಡು ಅನುಭಾವವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಜ್ಞಾನದ ಕಿಚ್ಚು ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬೆಳೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಬೆಳೆದು ಅನುಭಾವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದಮೇಲೆ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತೆಂದೇ ಅರ್ಥ.

Vachana 160: Dhareya Melulla Aruhiriyarellaru – All Knowledgeable Elders on this Earth

VACHANA IN KANNADA

 ಧರೆಯ ಮೇಲುಳ್ಳ ಅರುಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರೂ

ಮರುಳುಗೊಂಡೋಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಾ!
ಮಂಜಿನ ಮಡಕೆಯೊಳಗೆ ರಂಜನೆಯ ಭಂಡವ ತುಂಬಿ,
ಅಂಜದೆ ಪಾಕವ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉಂಡು,
ಭಂಡವ ಮಾರುತಿರ್ಪರು ನೋಡಾ!
ಸಂಜೀವಿನಿಯ ಬೇರ ಕಾಣದೆ ಮರಣಕ್ಕೊಳಗಾದರು
ಗುಹೇಶ್ವರನರಿಯದ ಭವಭಾರಕರೆಲ್ಲರು.

TRANSLITERATION

dhareya mEluLLa  aruhiriyarellarU

maruLugoMDODaaDuttiddaare nODaa!
maMjina maDakeyoLage raMjaneya bhaMDava tuMbi
aMjade paakava maaDikoMDuMDu
bhaMDava maarutirparu nODaa!
saMjIVaniya bERa kaaNade maraNakkoLagaadaru
guhEshvaranariyada bhava bhaarakarellaru.

 

CLICK HERE FOR A RECITATION:

 http://youtu.be/FYy1IIcspzg

 TRANSLATION (WORDS)

dhareya (the earth)  mEluLLa (living on)  aruhiriyarellarU (knowledgeable elders)

maruLugoMDu (have become crazy) ODaaDuttiddaare (are walking around) nODaa (you see)!
maMjina (of snow) maDakeyoLage (in the vessel of) raMjaneya (pleasure) bhaMDava (thing of) tuMbi (filled with)
aMjade (not hesitating) paakava (food, sweets) maaDikoMDu (preparing) uMDu (and eating)
bhaMDava (the same things)  maarutirparu (are selling) nODaa (you see)!
saMjIVaniya (which gives life)  bERa (the root) kaaNade (not seeing) maraNakkoLagaadaru (are dead)
guhEshvaranariyada (those who did not know Guheshvara)  bhava  (world) bhaarakarellaru (all are burden). 

VACHANA IN ENGLISH

All the knowledgeable elders living on this Earth,

Have turned crazy and wandering around, you see!
Having filled the vessel of snow with the material of pleasure,
Without any fear, they are preparing sweets, eating them,
And selling the same to others, you see!
Not finding the root which gives life, they are subjected to death,
All those who do not know Guhesvara are burden on this Earth!

COMMENTARY

In this Vachana, Allama Prabhu wonders how we are so immersed in this mundane world that we ignore its impermanence. He says that the root of life is the knowledge of the divine and those without that knowledge and awareness are simply burden on the Earth.

All the knowledgeable elders (meaning those mature individuals considered to be full of knowledge) have become crazy with the worldly pleasures. They are wandering from one pleasure to the other. They have no intention to contain their desires, neither they are aware that all these pleasures are momentary. Once the current desire is satisfied, a new desire arises and the chain never ends. There is no permanent satisfaction.
The vessel made of snow has been filled with the pleasures of this world. It is being heated in an effort to prepare the most delicious sweets. People are not only enjoying them, they are selling the same to all the others. They have completely forgotten that the vessel will melt away any minute. These individuals have not found the root that gives life. They are destined to death.

The permanent bliss comes only from the knowledge and awareness of Guhesvara, meaning that inviting the divine into life is the only way for permanent living, the permanent bliss. Those who cannot know the divine are just burden on Earth.

 Sharanas never advocated giving up the worldly ways. They believed in being here on Earth completely devoted to Kaayaka (unselfish duty) and Daasoha (service). They suggested containing the desire for more of the worldly pleasures while inviting the divine into life. Allama Prabhu is supporting these ideals in this Vachana saying that the knowledge of the divine is the permanent bliss.

 

Let us develop the awareness of Divine and invite Him into our lives!      

KANNADA COMMENTARY

ಅರ್ಥ: 

ಧರೆಯ (ಭೂಮಿಯ)  ಮೇಲುಳ್ಳ  ( ಮೇಲೆ ಇರುವ) ಅರುಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರೂ (ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದ ದೊಡ್ಡವರೆಲ್ಲ)

ಮರುಳುಗೊಂಡೋಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ (ಹುಚ್ಚರಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ) ನೋಡಾ! (ನೋಡಿರಿ)

ಮಂಜಿನ ಮಡಕೆಯೊಳಗೆ (ಮಂಜಿನಂತೆ ಕರಗಿಹೋಗುವ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ)  ರಂಜನೆಯ (ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಸುಖದ) ಭಂಡವ ತುಂಬಿ (ವಸ್ತುವನ್ನು ತುಂಬಿ),

ಅಂಜದೆ (ಹೆದರದೆ) ಪಾಕವ (ಭಕ್ಷ್ಯವ)  ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉಂಡು,

ಭಂಡವ (ಆ ವಸ್ತುವನ್ನೇ ಇತರರಿಗೆ) ಮಾರುತಿರ್ಪರು ನೋಡಾ! (ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಿರಿ)

ಸಂಜೀವಿನಿಯ ( ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುವ  ಮೂಲಿಕೆಯ)  ಬೇರ ಕಾಣದೆ (ಬೇರನ್ನು ನೋಡದೆ) ಮರಣಕ್ಕೊಳಗಾದರು (ಸತ್ತು ಹೋದರು)

ಗುಹೇಶ್ವರನರಿಯದ ಭವಭಾರಕರೆಲ್ಲರು.(ಗುಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ, ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಭಾರವಾಗಿದ್ದಾರೆ) 

ತಾತ್ಪರ್ಯ: 

ಅಲ್ಲಮ ಪ್ರಭುಗಳು ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ, ಶರಣರಲ್ಲದವರು ಹೇಗೆ ಬದುಕು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ  ಬುದ್ಧಿಯಿರುವ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಮರುಳಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಹುಚ್ಚರಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಂದರೆ ಒಂದು ಸುಖದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸುಖವನ್ನು ಅರಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಂಜಿನ ಮಡಕೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಸುಖವನ್ನು ತುಂಬಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ನಶ್ವರವಾದದ್ದು. ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಾದರೂ  ಮಂಜು ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಮಡಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಕ ಮಾಡಿದ ಆ ಸುಖವೆಲ್ಲಿಯದು? ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅದೇ ಸುಖವೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ ಜೀವ. 

ಮಣ್ಜಿನ ಮಡಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿ ಅಂಜದೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಆಕಷರ್ಕವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಆ ವಸ್ತುಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಖ ಕೊಡುವವೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಜೀವ.  ಅವುಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಹರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅದು ರುಚಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಇತರರಿಗೂ ಅವನ್ನು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಅದು ಬಲು ಸುಖಕರವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೂ ಅದರ ಸುಖಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ಮರುಳುತನ ಹಬ್ಬುತ್ತಿದೆ.  

ಈ ಮರುಳುತನ ಸಾವಿನೆಡೆಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕು ಸಂಜಿವಿನಿಯ ಬೇರು. ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಅರಿಯದೆ ಜೀವ  ನಶ್ವರವಾದ ಸುಖಕ್ಕೆ ಜೋತುಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಸಂಜೀವಿನಿಯ ಬೇರು ಮಾತ್ರ ಜೀವನನ್ನು ಮರಣದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲ  ಜೀವನಿಗೆ. ಅಂತಹವರು ಈ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಭಾರವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂಸಾರದ ಭಾರ ಹೊತ್ತ ಎಲ್ಲರದೂ ಇದೇ ಗತಿ,  ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಮರು.

 

 

Vachana 159: Ena Kandadenayya - Whatever you see Sir!

VACHANA IN KANNADA

 

ಏನ ಕಂಡಡೇನಯ್ಯಾ ತನ್ನ ಕಾಣದಾತ ಕುರುಡ

ಏನ ಕೇಳಿದಡೇನಯ್ಯಾ ತನ್ನ ತಾ ಕೇಳದಾತ ಕಿವುಡ

ಏನ ಮಾತಾಡಿದಡೇನಯ್ಯಾ ತನ್ನ ಮಾತಾಡದಾತ ಮೂಕ

ದಿಟದಿಂದ ತನ್ನ ತಾ ಕಾಣಬೇಕು

ದಿಟದಿಂದ ತನ್ನ ತಾ ಕೇಳಬೇಕು

ದಿಟದಿಂದ ತನ್ನ ತಾ ಮಾತಾಡಬೇಕು

ಇದೇ ತನ್ನ ನೆಲೆ, ಸ್ವಭೂಮಿ, ಸ್ವರೂಪು ಕಾಣಾ ಗುಹೇಶ್ವರಾ 

TRANSLITERATION

Ena kaMDaDEnayya  tanna taa kaaNadaata kuruDa

Ena kELidaDEnayyaa tanna taa kELadaata kivuDa

Ena maaTaaDidaDenayyaa  tanna maataaDadaata mUka

diTadiMda  tanna taa kaaNabEku

diTadiMda tanna taa kELabEku

diTadiMda tanna taa maataaDabEku

idE tanna nele, svabhUmi, svarUpu kaaNaa guhEshvaraa

CLICK HERE FOR A RECITATION:

http://youtu.be/oqbPT8leDjc

 

TRANSLATION (WORDS)

Ena kaMDaDEnayya (whatever one sees sir!)  tanna taa kaaNadaata kuruDa (if one  doesn’t see oneself one is blind)

Ena kELidaDEnayyaa (whatever one  hears sir!) tanna taa kELadaata kivuDa (if one doesn’t hear oneself  one is  deaf)

Ena maaTaaDidaDenayyaa (whatever one talks  sir!)   tanna maataaDadaata mUka (if one doesn’t talk of one’s true self  one is dumb)

diTadiMda  tanna taa kaaNabEku (truly you should see yourself)

diTadiMda tanna taa kELabEku  (truly you should listen to your self)

diTadiMda tanna taa maataaDabEku  (truly you should talk yourself)

idE tanna nele, svabhUmi, svarUpu kaaNaa guhEshvaraa  (this is one’s  dwelling, one’s  own land, one’s own form  you see Guheshvara)

 VACHANA IN ENGLISH

 

Whatever one sees Sir! If one doesn’t see oneself one is blind.

Whatever one hears Sir! If one doesn’t hear oneself one is deaf.

Whatever one talks Sir! If one doesn’t talk of one’s true self one is dumb.

Truly, one should see oneself!

Truly, one should hear oneself!

Truly, one should talk about oneself!

This is one’s dwelling, own land, and own form, you see Guhesvara!

COMMENTARY

We put our eyes to good use. We make every effort to see beautiful places, people and things. We enjoy them and talk about how beautiful they are and sometime even add color to our expression of what we saw.  Allama Prabhu says that all this is great, but the most important sight is within us. Have we made any effort to see our self? If we have not, according to Allama Prabhu, we are blind! 

We put our ears to good use. We make every effort to hear musicians perform. We enjoy listening to good speakers. But, have we made an effort to hear ourselves? If not, we are deaf according to Allama Prabhu.

We are fond of talking about all the things we know and don’t know. We often are more interested in impressing the listener than paying attention to how deeply we have understood what we talk about. Allama Prabhu says that when we talk, we should talk about our true self. Our talk should reflect what we truly are. If not, we are dumb.

What is seeing our self, hearing our self and speaking of our true self?  It is essentially returning to our dwelling, to our own land and to our own form; returning to our true innate self. It is said that the soul is inherently pure. Our experiences and exposure to the ways of the world hide this purity and bliss that is within us. Seeing, hearing and speaking of our self is the process of rediscovering that purity and innocence.  It is returning to the child we once were. It is the spiritual journey to find Him within us. It is returning to our pure nature un-wavered by the influences of the mundane world.

 

Let us see, hear and speak truly! 

 

KANNADA COMMENTARY

 

ಅರ್ಥ:

ಏನ ಕಂಡಡೇನಯ್ಯಾ (ಏನೇನು ನೋಡಿದರೇನು)  ತನ್ನ ತಾ ಕಾಣದಾತ ಕುರುಡ (ತನ್ನನ್ನು ಕಾಣದಾತ ಕುರುಡನು)

ಏನ ಕೇಳಿದಡೇನಯ್ಯಾ (ಏನೇನು ಆಲಿಸಿದರೇನು)  ತನ್ನ ತಾ ಕೇಳದಾತ ಕಿವುಡ (ತನ್ನನ್ನೇ ಆಲಿಸದಾತ ಕಿವುಡ)

ಏನ ಮಾತಾಡಿದಡೇನಯ್ಯಾ (ಏನೇನು ಮಾತಾಡಿದರೇನು)  ತನ್ನ ಮಾತಾಡದಾತ ಮೂಕ (ತನ್ನ ನಿಜದ ನೆಲೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡದಾತ ಮೂಕ)

ದಿಟದಿಂದ ತನ್ನ ತಾ ಕಾಣಬೇಕು (ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಾಣಬೇಕು)

ದಿಟದಿಂದ ತನ್ನ ತಾ ಕೇಳಬೇಕು (ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಆಲಿಸಬೇಕು)

ದಿಟದಿಂದ ತನ್ನ ತಾ ಮಾತಾಡಬೇಕು (ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ  ತನ್ನ ಮಾತು ತಾ ಮಾತಾಡಬೇಕು)

ಇದೇ ತನ್ನ ನೆಲೆ, ಸ್ವಭೂಮಿ, ಸ್ವರೂಪು ಕಾಣಾ ಗುಹೇಶ್ವರಾ (ಇದೇ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ನೆಲೆ, ತನ್ನ ಭೂಮಿ, ತನ್ನ ರೂಪು ಗುಹೇಶ್ವರ) 

ತಾತ್ಪರ್ಯ:

ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಮರು ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವರು.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ಇದನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ಎಂದು ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸುತ್ತಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು, ಜನರನ್ನು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ನೋಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬಲು ಜಂಬದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಮರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ನೋಡಿದರೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನೋಡದವನು ಕುರುಡ ಎಂದು. 

 

“ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದೆ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, ಈ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, ಆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುವಿನ ಮಾತನ್ನು  ಕೇಳಿದೆ. ಈ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿದೆ.” ಎಂದು ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಯಾರಯಾರದೋ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾವೇ ಮಹಾ ಉಪಯೋಗ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತೇವೆ, ಅಥವಾ ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಹುರುಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಗರ್ವದಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಬಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಏನು ಕೇಳಿದರೇನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕೇಳದೆ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ ಅದೆಲ್ಲದರ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ. ಅಂತಹವನು ಕಿವುಡ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಮರು.  

“ನಾನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡಬಲ್ಲೆ. ತಾನು ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಮಾತಾಡಬಲ್ಲೆ, ಯಾವುದೇ ವಿಷಯ ಕೊಟ್ಟರೂ ನಾನು ಮಾತಾಡಬಲ್ಲ್ಲೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಕೆಲವರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರೂ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳು ಎಂದರೆ ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ಯಾರು ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂತಹವನು ಎಷ್ಟೇ ಮಾತಾಡಿದರೂ ಮೂಕನೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಮರು. 

“ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನೋಡುವುದು, ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವುದು,ತನ್ನ  ಮಾತಾಡುವುದು” ಎಂದರೇನು?

ಇದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತು,  ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಡೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯ, ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೋಟದ ಅರ್ಥ ಎಲ್ಲವೂ ಯಾವುದಾದರಿಂದಲೋ ಪ್ರಭಾವಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ ಮಾತೋ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೋ, ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೋ, ಅಥವಾ ಮುಂದೆ ಆಗಬಹುದಾದ್ದೇನೋ,  ಹೀಗೆ ಅದು ಯಾವುದರಿಂದಲೋ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗದೆ ಇರುವುದು ಮುಖ್ಯ ಮತ್ತು ಬಲು ಕಷ್ಟ. ಯಾವುದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ  ನಾನು ಹೀಗೆ ಇದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ತನ್ನ ನೆಲೆಯನ್ನು, ಸ್ವರೂಪವನ್ನು, ಸ್ವಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ.